Lee-Ann

Lee-Ann

Op 3 augustus 1970 werd in de stad ‘s-Gravenhage een meisje geboren. Samen met haar ouders verhuisde na een tijdje naar het gezellige Brabant. Daar begon haar carrière al op vroege leeftijd. Dat wil zeggen, met een schep in het zand als microfoon naast het opblaasbare bad wat gebruikt werd als podium schreeuwde zij als tweejarige peuter de gehele camping vroeg in de ochtend wakker met het oh zo bekende liedje “meisjes met rode haren”. Het zingen ging haar beter af dan het praten.

Zo door de jaren heen hebben zowel familie, vrienden en kennissen heel wat huiskamer optredens meegemaakt. Zo kwam zij in de tijd dat de film Grease erg populair was, graag elke avond in haar Olivia Newton John outfit de trap af terwijl zij het prachtig ‘Hopelessly devoted to you” voor haar ouders zong.

In haar tienerjaren houdt Lee Ann het even stil. Tot haar zeventiende verjaardag. Op bezoek ergens in Scheveningen wordt een microfoon voor haar mond gehouden. Vanaf dat moment is zij niet meer te stoppen. Vier maanden na dit ‘ongelukje’ stopt zij met naar school gaan en durft de grote stap te zetten naar de artiestenwereld.
Al gauw komen er fantastische ‘klussen’ op haar pad. Niet alleen nationaal maar ook internationaal worden deuren voor haar geopend. Zo mag Lee-Ann in Duitsland mee met niemand minder dan de George Baker Selection, voor hun CD “From Russia with love” te promoten in grote televisie shows.

Terug in Nederland gaat zij voor de voorprogramma’s van onder andere Rene Froger en Andre Hazes. Ook de soundmixshow ontgaat haar niet in 1994 waar zij als Laura Pausini hoge ogen gooide. Dan gaat de bal echt rollen en is zij vaker te zien in tv programma’s zoals ‘Wie Ben ik”.
Van Koninklijk Theater Carré tot Theater Vredenburg, van de Brabanthallen tot een klein cafe in de Jordaan. Van Moskou tot Portugal, noem het maar op en zij is er geweest.

Ze is gegroeid van een zangeres naar een multitalent. Of het nu gaat om dinner shows, thema feesten, solo optredens met en zonder orkest  of alleen begeleiding op piano, zingende typetjes, presenteren van programma’s en gala’s. Het is altijd een sucses.

Elke dag geniet zij nog steeds met volle teugen van dit vak

Zang

Niels Geusebroek

De naam Niels Geusebroek is allang geen onbekende meer in het Nederlandse muzieklandschap. De band Silkstone, het programma The Voice Of Holland, de hardstylehit Year Of Summer… in de afgelopen jaren heeft Niels zijn veelzijdigheid overtuigend bewezen. Maar hij is vooral een singer-songwriter, in hart en nieren zelfs. En levert in die hoedanigheid nu zijn langverwachte eerste solo-album af: Lines.

Een pure, ambachtelijke singer-songwriter plaat wilde hij maken. Op Lines is Niels Geusebroek bewust weggebleven van de door hem genoemde ‘wall of sound’, de muur van elektrische gitaren die zijn voormalige band Silkstone gebruikte. Ook rockachtige drums waren uit den boze. Als solo-artiest wilde hij een ingetogen geluid neerzetten, waarbij de nadruk op zijn stem ligt. Met het resultaat is hij meer dan tevreden: “Wat ik me voor ogen heb gesteld, is gelukt. Lines is stoer en gelaagd. Er staan nummers op met veel instrumenten en stemmen, maar andere liedjes zijn juist heel transparant, met zang en alleen gitaar of piano.”

Om zijn doel te bereiken, besloot de multi-instrumentalist zich te focussen op zijn stem, en liet alle instrumenten inspelen door bevriende muzikanten. Niet de minsten, trouwens: de lijst met credits leest als een soort who’s who van de hedendaagse vaderlandse muziekgeschiedenis. Bertolf Lentink (Bertolf, Ilse DeLange) en JanPeter Hoekstra (Krezip) tekenden voor de gitaren, Jimmy van den Nieuwenhuizen (VanVelzen, Rigby) voor de drums. Oud-Silkstone-collega Dave Besse speelde baspartijen in en voor de achtergrondvocalen kwamen de jongens van Kensington, Ed Struijlaart en Anneke van Giersbergen langs. Roland Dirkse nam de programmering voor zijn rekening, Sven Figee verzorgde de toetsen en leverde meteen de blazers uit zijn band Sven Hammond Soul: Tom Beek op tenorsax, Arjan Muusz op bariton- en tenorsax, Rik Mol op trompet en bugel. Evert Josemanders voegde daaraan nog de trombone toe.

Dezelfde Figee is verantwoordelijk voor de productie van Lines, samen met Roland Dirkse en Niels zelf. Want elk detail van zijn album hield hij in eigen handen. “Ik heb deze plaat volledig in eigen beheer gemaakt”, legt hij uit. “Dat was een bewuste keuze, want ik wilde niet afhankelijk zijn van een platenlabel of andere meningen. Compromisloos mijn eigen plaat maken, dat was mijn insteek. Elke muzikant, de studio, álles heb ik zelf gekozen. Bij iedere noot was ik betrokken.” Het betekende wel dat hij zich de laatste 2,5 jaar ‘het schompes’ moest werken om ook de financiering rond te krijgen, door middel van andere projecten, huiskamerconcerten en wat dan ook maar geld opleverde. “Het merendeel van de liedjes heb ik alleen geschreven. Soms stond ik mijn eentje zuchtend in de studio”, geeft Niels toe. En vervolgt lachend: “Ach, een beetje lijden komt een singer-songwriter alleen maar ten goede.”

Het zorgde in ieder geval voor een album vol juweeltjes, allemaal gebracht met zijn herkenbare stem. Persoonlijker schreef hij ze nog nooit. Zo behandelt eerste single The Truth, een ‘liedje over valse beloftes en oneerlijkheid’ zegt hij zelf , de grillen van de muziek industrie en de maatschappij. When The Heart Is Here is een dankwoord naar de mensen in zijn omgeving, Past Behind gaat over het afsluiten van een periode, Deep In The Water over het soms even willen schuilen terwijl de wereld verder raast. Het prachtige Who’s Gonna, geschreven voor en over bekenden die hem te vroeg ontvielen, riep heftige reacties op bij de mensen om hem heen. “Bij mijn vriendin liep een traan over haar wang, mijn vader bromde schor dat hij het maar een rotlied vond”, lacht Niels. “Maar ook dat is compromisloos een plaat maken: misschien meer dan bij welk ander liedje wilde ik dit er per se op hebben.”

Zijn stelligheid komt voort uit een jarenlange ervaring. Niels begon op jonge leeftijd met piano- en iets later gitaarspelen. Op de middelbare school richtte hij met een klasgenoot de band Silkstone op en rolde eigenlijk vanzelf in het zingen: “Als er op dat moment iemand was geweest die dat beter kon, was dat waarschijnlijk de leadzanger geworden”, toont hij lachend zijn zelfspot. Maar in de jaren erna ontwikkelde hij op een serieuze manier zijn nieuwe instrument. Met succes: Silkstone bracht twee albums uit, scoorde twee Top 40-noteringen en drie 3FM Megahits, maakte een clip op Times Square in New York en trad op in Rusland en Guatemala. In Nederland speelde de band onder meer op Lowlands, Parkpop én Pinkpop. Na het uiteenvallen van de band in 2009 tourde Niels met de Beatles-voorstelling Here, There And Everywhere door heel Nederland, voordat hij werd gevraagd mee te doen aan de audities voor The Voice Of Holland. Hij besloot toe te happen om zichzelf als solo-artiest in de kijker te spelen, en bereikte de halve finale. Zijn plan werkte: het programma werd gezien door dj Wildstylez, die hem benaderde voor een gezamenlijk project. Ze maakten samen de single Year Of Summer, dat alle records verbrak: het werd de allereerste hardstyle-track die op de radio werd gedraaid, de Top 40 binnenkwam en een gouden status behaalde.

Lines is het volgende hoofdstuk in Niels’ persoonlijke muziekencyclopedie. “Op een bepaalde manier moet ik mezelf opnieuw bewijzen”, beseft hij. “Ik hoop dat deze plaat een fundering is waarop ik verder kan bouwen: ik wil hierna nog veel meer albums maken. Met de band die ik inmiddels heb samengesteld zou ik graag verder gaan waar ik met Silkstone eindigde. Lekker spelen, en dan zien we verder wel.”

Februari 2013

Zang

Biografie

Levenslied en feest zanger

 

Wolter Kroes (42) heeft zich de afgelopen twintig jaar getransformeerd van vrolijk fuifnummer tot rasvertolker van het Nederlandstalige levenslied met een eigen popsound. Met een nieuw album, een concert in de Heineken Music Hall op 17 december, een nieuwe theatertour in 2012 en verse dromen voor de toekomst kan niemand meer om hem heen.

Tussen jou en mij

Zijn nieuwe album Tussen jou en mij, dat 23 september verschijnt, heeft lang op zich laten wachten – maar liefst ruim drie jaar. “Het was een intensieve zoektocht naar mooie nummers die heel dicht bij me liggen,” verklaart Kroes, die daarin heel kritisch is geweest. “Ik wilde me in elk nummer kunnen inleven.” Als een rode draad door het album lopen Wolters eigen levenservaringen. Het verlies van dierbaren, de breuk met de moeder van twee van zijn kinderen, maar ook: het gezinsgeluk van nu, de liefde en geluk. Met kleine, kwetsbare liedjes als Slaap mijn kind, Doe ik het goed? tot up- temponummers als Laten we gaan, Het is over nu en het verrassende duet met Pearl Breken van de lijn “We zijn hiermee helemaal uit het hoekje van smartlappen als ‘ik hou van jou en blijf je trouw’.” In plaats daarvan heeft zijn repertoire zich verbreed tot ‘volkse popnummers’ met inhoud. “Dit is muziek waarbij ik 100 % mezelf kan zijn.” Op 17 december 2011 zal Wolter wederom de Heineken Music Hall op z’n kop zetten. Een ander hoogtepunt wordt zijn nieuwe theatertour in het voorjaar van 2012. “Dat is het mooie van dit vak: het verveelt nooit.” Wat valt er nog meer te wensen voor één van de meest geboekte performers van ons land? “Een stadionconcert. Dat is mijn droom.”

 

 

Hollandia

Het grote publiek leerde Wolter kennen met de doorbreekhit Laat me los, het ondeugende Ik heb de hele nacht liggen dromen, zijn eerste nummer 1-klapper Viva Hollandia en de zomerse meezinger Sjalalala. Maar de laatste paar jaar komt ook de andere kant van Wolter meer en meer onder de aandacht te staan. “Ik ben méér dan alleen die ‘feestzanger’. Mijn liefde ligt ook bij de ballads en kleine, intieme liedjes die mensen raken en ontroeren.” Daarin is hij ook gegroeid. “Ik heb de onrust van me afgeschud. Terwijl ik nog steeds graag dat knalfeest neerzet, want dat hoort er gewoon bij. Maar ik ben nu veel meer een allround artiest dan tien jaar geleden. Mijn stem is krachtiger en ik weet binnen drie tellen wat het publiek wil.” Daarbij kan hij bouwen op een eigen repertoire van meer dan honderd liedjes.

Theater

Wolter heeft met zijn eigen show maar liefst vijf keer de Heineken Music Hall en vijf keer de Ahoy vol gekregen. Zijn veelzijdigheid kwam pas echt aan het licht toen hij zich in 2010 in het theater opnieuw vernieuwde als artiest. “Dat had ik tien jaar daarvoor nog niet aangedurfd. Toen vloog ik van links naar rechts. Alles om die zaal op z’n kop te zetten. Nu vond ik de rust om achter de vleugel een liedje te brengen.” Zijn theatertoer Dichterbij was breekbaar en intiem, maar ook opzwepend en vol spektakel. “Dat is de magie tussen Kroes en zijn publiek.” De Zaankanter heeft daarin nooit concessies willen doen, waardoor zijn vroegere nummers nog altijd up to date zijn. “Toen ik bekend werd, is het publiek de nummers opnieuw kracht gaan ontdekken. Soms jaren nadat ze opgenomen waren. Daardoor heb je zo’n ongelooflijk groot en vooral breed publiek.”

deel deze pagina: